ببـــار باران

 

با توام باران!

بـــبار ...

بـــبار و بشـــور و بـــبر ...

ببـــــار ...

تا از این کهنه پاره خاکســــتری سرد و نم بار و بی جان دلم

برایم چیزی بـــماند

به سان آن ابریشـــم نــرم و لغزان و شبرنگ و براقی

که دانه دانه ستاره هایش را بر رویش چــیده بود.

ببــــار بر برگهای گلهای وجــودم

تا از این نفس خسته و گرفته و خشدار وبغض آلــود

برایم چیزی بــــماند

به سان آن صدای گرم و مهربان و آرام و عاشقــش

که لحـظه به لـحظه مـــرا به نام می خواند

صدایم می کـــند

صدایش می کـــنم.

ببـــار

ببـــار باران

برآن که گفت

مراکم اما همیشه دوست داشته باش

همیشه دوستش می دارم

تا از این که نمانده است برایم چیزی بمــاند که رفـته است

باشد که اشکهایم

همه صداقتم ، تمام واژه هایم

پیشکش دل مهربانــش باشــد

.

.

.

.

ParSa~

/ 1 نظر / 9 بازدید